Õðàìúò íà íåáåñàòà àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð, å ðàçïîëîæåí íàä Êààáà
 ñáîðíèöèòå “Ìóøêèë àë-Àñàð” íà àò-Òàõàâè è “aë-Móaäæàì àë-Kÿáèð” íà àò-Òàáàðàíè ñå ñâåæäà ñëåäíèÿ ðàçêàç îò Õàêèì Èáí Õèçàì “Âåäíúæ, êîãàòî Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, ñåäÿë ñúñ ñâîèòå ñïîäâèæíèöè êàçàë:
تَسْمَعُونَ مَا أَسْمَعُ؟ قَالُوا
مَا نَسْمَعُ مِنْ شَيْءٍ، قَالَ: إِنِّي لأَسْمَعُ أَطِيطَ السَّمَاءِ، وَمَا تُلامُ أَنْ تَئِطَّ، وَمَا فِيهَا مَوْضِعُ شِبْرٍ إِلا وَعَلَيْهِ مَلَكٌ سَاجِدٌ أَوْ قَائِمٌ
“×óâàòå ëè òîâà, êîåòî àç ÷óâàì?” Òå îòãîâîðèëè: “Íèå íèùî íå ÷óâàìå”. Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, êàçàë: “Íàèñòèíà, ÷óâàì ñêúðöàíå íà íåáåòî, è íå òðÿáâà äà ñå ïîðèöàâà çà òîâà, çàùîòî íà âñÿêà ïåäÿ îò íåãî èìà ìåëÿèêå, êîåòî (ñå êëàíÿ) è å â ïîêëîíà ñåäæäå èëè ñòîåéêè (êàèì).”
Íà íåáåñàòà èìà Êààáà, êúì êîÿòî ìåëÿèêåòàòà èçâúðøâàò ïîêëîíåíèåòî Õàäæ
Âñåâèøíèÿò Àëëàõ å íàçîâàë òîçè Õðàì “Äîì Íàïúëíåí” (àë-Áåéò àë-Ìà‘ìóð) è ñå çàêëåë â íåãî: Êúëíà ñå â Íàïúëíåíèÿ Äîì/52:4/
 Òåôñèðà íà Èáí Ñààäè ñå êàçâà ñëåäíîòî: “Âñåâèøíèÿò Àëëàõ ñå å çàêëåë âúâ âåëèêèòå òâîðåíèÿ, êîèòî íàïîìíÿò íà õîðàòà çà ìúäðèòå çíàíèÿ, âúçíàãðàæäåíèåòî íà ïðàâåäíèòå è íàêàçàíèÿòà íà íåâåðíèöèòå. È â Íàïúëíåíèÿò Äîì. Ñòàâà äóìà çà Õðàì, âúçäèãíàò íàä ñåäìîòî íåáå, â êîéòî íåïðåêúñíàòî èçâúðøâàò óìðà-õàäæ áëàãîðîäíèòå ìåëÿèêåòà. Åæåäíåâíî ãî ïîñåùàâàò ñåäåìäåñåò õèëÿäè ìåëÿèêåòà è ñå ïîêëàíÿò òàì íà ñâîÿ Ïîâåëèòåë. Íèòî åäíî ìåëÿèêå, êîåòî âåäíúæ å ïîñåòèëî òîçè Äîì, íÿìà äà âëåçå â íåãî îòíîâî ÷àê äî äåíÿ Êúÿìåò. Íÿêîè òúëêóâàòåëè êàçâàò, ÷å â òîçè àéåò ñòàâà äóìà çà Áåéòóëëàõè-Õàðàì äæàìèÿòà â Ìåêêà, êúäåòî âèíàãè èìà ìíîãî ìîëåùè ñå è õàäæèè, êîèòî èçâúðøâàò îáõîä îêîëî Êààáà, ìîëÿò ñå è ñïîìåíàâàò Àëëàõ ñ âúçõâàëà. Èìåííî â òîâà ñâåòèëèùå ñå çàêëåë Âñåâèøíèÿò Àëëàõ, êîãàòî å êàçàë: Êúëíà ñå â ñìîêîâíèöàòà è â ìàñëèíàòà, •è â Ñèíàéñêàòà ïëàíèíà, è â [Ìåêêà] òîçè ãðàä íà ñèãóðíîñò ¬/95:1-3/ Ñâåùåíàòà Êààáà å íàé-õóáàâîòî îò àáñîëþòíî âñè÷êè ïîñòðîåíè íà çåìÿòà íåùà. Èçâúðøâàíå íà ïîêëîíåíèåòî õàäæ â Áåéòóëëàõè-Õàðàì äæàìèÿòà â Ìåêêà, å åäèí îò íàé-âàæíèòå ñòúëáîâå íà Èñëÿìà. Êààáà å áèëà èçäèãíàòà îò ïðîðîöèòå Èáðàõèì è Èñìàèë, è Âñåâèøíèÿò Àëëàõ ÿ å ñòîðèë ìÿñòî, êúì êîåòî ñà óñòðåìåíè ñúðöàòà íà ïðàâîâåðíèòå è êúäåòî õîðàòà íàìèðàò ïîêîé è áåçîïàñíîñò. Íàèñòèíà, Êààáà å äîñòîéíà çà òîâà, ÷å Àëëàõ ñå å çàêëåë â íåÿ, è òàêà îùå âåäíúæ å ïîä÷åðòàë íåéíàòà ñâÿòîñò è âåëè÷èå.” / تيسير الكريم الرحمن في تفسير كلام المنان “Òåéñèðó àë-Êàðèì àð-Ðàõìàí ôè Òåôñèðè Êàëÿì àë-Ìàííàí”, àâòîð Àáäóðàõìàí Èáí Íàñèð àñ-Ñààäè/
Êîìåíòèðàéêè òîçè àéåò, Èáí Êàñèð å êàçàë:
“ äâàòà ñáîðíèêà “Ñàõèõ” å ñâåäåí õàäèñà çà íîùíîòî ïúòåøåñòâèå è âúçíåñåíèåòî (Èñðà’à è Ìè’àðàäæ), è â íåãî ñå ñúîáùàâà, ÷å Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, ðàçêàçâàéêè êàêâî ñå å ñëó÷èëî íà ñåäìîòî íåáå å êàçàë:
فَرُفِعَ لِىَ الْبَيْتُ الْمَعْمُورُ، فَسَأَلْتُ جِبْرِيلَ فَقَالَ: هَذَا، يُصَلِّى فِيهِ كُلَّ يَوْمٍ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ، إِذَا خَرَجُوا لَمْ يَعُودُوا إِلَيْهِ آخِرَ مَا عَلَيْهِمْ
“Ñëåä òîâà íà ìåí ìè áå ïîêàçàí àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì). Àç ïîïèòàõ: “Î, Äæåáðàèë, êàêâî å òîâà?” Òîé êàçà: “Òîâà å àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì). Âñåêè äåí â íåãî (âëèçàò), çà äà èçâúðøàò ìîëèòâà ñåäåìäåñåò õèëÿäè ìåëÿèêåòà. Êîãàòî èçëÿçàò îòòàì, òå âå÷å íèêîãà íÿìà äà ñå çàâúðíàò â íåãî” .
Òå ñå ïîêëàíÿò îêîëî íåáåñíèÿ Õðàì è ïðàâÿò îáõîä îêîëî íåãî ïîäîáíî íà õîðàòà, êîèòî ïðàâÿò îáõîä òàâàô îêîëî ñâîÿòà Êààáà. Àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì) å Êààáà çà îáèòàòåëèòå íà ñåäìîòî íåáå, è çàòîâà Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, å âèäÿë êàê âúçëþáåíèÿò íà Àëëàõ Èáðàõèì àëåéõè ññåëÿòó âå ññåëÿì, å ñåäÿë îáëåãíàò íà íåãî. Òîé å ïîñòðîèë çåìíàòà Êààáà, è íàãðàäàòà å ñúîòâåòñòâàëà íà èçâúðøåíèòå äåëà.
Èáí Êàñèð å ïîä÷åðòàë, ÷å Àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì) å ðàçïîëîæåí íåïîñðåäñòâåíî íàä Êààáà, è àêî òîé ïàäíå âúðõó Çåìÿòà, òî ùå ïàäíå ïðàâî âúðõó íåÿ.
Ìíåíèåòî íà Èáí Êàñèð çà òîâà, ÷å àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì) å ðàçïîëîæåí íåïîñðåäñòâåíî íàä Êààáà, ñå ïîòâúðæäàâà îò äóìèòå íà Àëè Èáí Àáó Òàëèá. Èáí Äæàðèð å ïðåäàë ÷ðåç Õàëèä Èáí Àð‘àð, ÷å íÿêàêúâ ÷îâåê ïîïèòàë Àëè: “Êàêâî å àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì)?” Àëè ìó îòãîâîðèë: “Òîâà å Õðàì íà íåáåñàòà, ðàçïîëîæåí íàä Êààáà. Ñâåòîñòòà íà òîçè Õðàì íà íåáåñàòà å ïîäîáíà íà ñâåòîñòòà íà Êààáà íà Çåìÿòà, è âñåêè äåí â íåãî âëèçàò ñåäåìäåñåò õèëÿäè ìåëÿèêåòà, êîèòî âå÷å íèêîãà íÿìà äà ñå âúðíàò òàì.”
Øåéõ Ìóõàììåä Íàñðóääèí àë-Àëáàíè å êàçàë, ÷å âñè÷êè ðàçêàçâà÷è íà õàäèñà çàñëóæàâàò äîâåðèå, ñ èçêëþ÷åíèå íà Õàëèä Èáí Àð‘àð, êîéòî íå å áèë èçâåñòåí (ìåñòóð). Ñëåä òîâà å äîáàâèë, ÷å äàäåíèÿò õàäèñ ñå ïîòâúðæäàâà (èìà øàõèä) ñ äîñòîâåðíî ñàõèõ ñúîáùåíèå îò Êàòàäà, êîéòî å êàçàë: “Ðàçêàçàõà íè, ÷å âåäíúæ Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, êàçàë íà ñâîèòå ñïîäâèæíèöè:
هَلْ تَدْرُونَ مَا الْبَيْتُ الْمَعْمُورُ ؟ قالوا : اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ
. قالَ: فإنَّهُ مَسْجِدٌ في السَّماءِ ، تَحْتَهُ الْكَعْبَةُ ، لَو خَرَّ لَخَرَّ عَلَيْهَا
“Çíàåòå ëè, êàêâî å òîâà Àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð (Íàïúëíåíèÿò Äîì)?” Òå îòãîâîðèëè: “Àëëàõ è Åãî Ïðàòåíèê çíàÿò ïî-äîáðå”. Ïðàòåíèêúò íà Àëëàõ ñàëëÿëëàõó àëåéõè âå ñåëëåì, êàçàë: “Òîâà å Äæàìèÿ â íåáåòî, ïîä êîÿòî å ðàçïîëîæåíà Êààáà, è àêî òÿ ïàäíå, òî ùå ïàäíå âúðõó íåÿ (Êààáà).”  çàêëþ÷åíèå øåéõ àë-Àëáàíè å êàçàë: “Ñ åäíà äóìà, äîñòîâåðíîñòòà íà äîáàâêàòà “ ðàçïîëîæåí íàä Êààáà” ñå ïîòâúðæäàâà ÷ðåç ñúâêóïíîñòòà îò òàçè âåðñèÿ íà õàäèñà.”
Îìàð Èáí Ñþëåéìàí àë-Àøêàð
: Õðàìúò íà íåáåñàòà àë-Áåéò àë-Ìà’ìóð ( 1423 )