Hiç düþündünüz mü; Hazreti Allah (cc) kullarýný ne kadar seviyor, cehenneme gitmemelerini ne kadar istiyor?
Ýsterseniz sözü uzatmadan bir kudsî hadisin hatýrlatmasýna bir göz atalým, sonra diðer misallere geçebiliriz.
Kudsî hadiste þöyle bildiriliyor:
– Rabbimiz kulunun iþlediði amelleri içinde en çok tövbesini sever.
– Neden?
– Çünkü tövbe eden kul cehennemden kurtulur da ondan. Rabbimiz de kulunu cehennemden kurtaran ameli çok sever. Hatta bir ana, yavrusunu ateþe atmayý nasýl istemezse, Rabbimiz de kulunu cehenneme atmayý ondan çok daha fazla istemez.
Nitekim bir defasýnda ashabdan biri bir çocukluk hatýrasýný anlatýrken demiþti ki:
– Çalýlýkta dolaþýrken, bulduðum bir kuþ yuvasýndan yavrularý alýp koynuma koymuþtum. Tam bu sýrada yavrunun anasý baþýmda dolaþmaya baþladý, acýdým, yavrularý býrakmak için ihramýmý açmaya çalýþtýðým sýrada kuþ hemen koynumdaki yavrusunun yanýna daldý, kanatlarýný yavrularý üzerine gerip kollamaya baþladý.
Efendimiz (asm)'in buna sorusu þöyle oldu:
– Bu annenin yavrusuna bu kadar acýmasý sizi hayrete mi düþürdü?
Efendimiz (sav) þunu ilave etti:
– Hiç þüpheniz olmasýn, Allah (cc)'ýn kullarýna acýmasý, bu annenin acýmasýndan (kýyas kabul etmeyecek derecede) fazladýr.
Bir defasýnda kadýnýn biri çocuðunu kaybetmiþ, deli gibi bir oraya bir buraya koþuyor, yavrusunu arýyor, bulduðu yabancý çocuklarý da baðrýna basýp hemen oracýkta emdiriyordu.
Kadýnýn bu heyecanýný gören Efendimiz (asm) yanýndakilere sordu:
– Böylesine þefkatli þu kadýn hiç yavrusunu ateþe atar mý?
– Atmaz, dediler.
Efendimiz (asm) de tasdik etti;
– Ben de öyle biliyorum, atmaz, dedikten sonra buyurdu ki:
– Ýþte Allah (cc) da bu kadýndan çok fazla merhametlidir. Kullarýný ateþe atmaz, onlar kendilerini ateþlik amelin içine atmadýkça!
Evet, evet. Allah (cc) kullarýný ateþe atmaz, kullar kendilerini ateþlik iþin içine atmadýkça!
Bir yolculuktan dönülüyordu. Mola verilmiþ, bir kadýn da ateþ yakarak hazýrlýk yapmaya baþlamýþtý. Ateþin alevleri yükselince kadýn koþuþturan çocuðunun ateþe düþmesinden korktuðu için hemen onu baðrýna bastý ve ateþe düþmesi halindeki dehþeti de tasavvur ederek buna gönlünün dayanamayacaðýný hayal edip orada bulunan Efendimiz (asm)'e dönerek sordu:
– Sen Allah (cc)'ýn peygamberisin deðil mi? Efendimiz (asm) de
– Hiç þüphen olmasýn, buyurdu.
Bunun üzerine kadýn þöyle dedi:
– Allah (cc)'ýn kullarýna merhameti bir ananýn yavrusuna olan merhametinden daha çok deðil mi?
Efendimiz (asm):
– Hiç þüphen olmasýn öyledir, buyurunca kadýn:
– Öyle ise bir ana yavrusunu ateþe atmaz, diye sýzlandý.
Efendimiz (asm)'in gözleri yaþardý da buyurdu ki:
– Yüce Allah (cc) ancak kendisine isyan edenleri ateþe atar. Müstahak olmayanlarý asla!..
Demek oluyor ki, Allah (cc) kullarýný ateþe atmayý asla istemiyor, sonsuz merhamet ve þefkati ateþi gerektirmiyor. Ancak kullar dürüst hareket etmiyor, ille de ateþlik iþler yapýyor, birilerine zulmediyor, haksýzlýkta bulunuyor, Yaradan'ýna da isyandan geri kalmýyor. Böylece kendi amelleriyle kendilerini ateþe attýrýyorlarsa, bu da kullarýn kendi tercihleri...
: Allah'ýn, kullarýna karþý olan þefkat ve merhameti ( 337 )